Köpeğim Olmadan Asla!…

 

IMG_0473

Köpeğim Atlas, benim sadık dostum. Pençelerini kolumun üzerine koyup, sevgi dolu bakışlarına karşılık bekleyen. Sonbahar eğlencesine çağıran ekim güneşinin ışınları, gri tüylerinin arasından süzülüp derini ısıttığında, kuyruğunu kaldırıp uzun kulaklarının hizasına getiren. Tehlike peşinde, koku peşinde, benim peşimde, koşturup dostluğumuzun keyfini çıkaran…

Yaşama sevincine, görevine olan sadakatine, arabanın ön koltuğunda saatlerce dik oturup yolculuk yapmana ve hakikiliğine hep imrendim…

Kuzey’in bir köyünde bize tahsis edilen, odaları, küçük tencereleri, şömineleri arasında yolumuzu “ bulamadığımız ” ilk mektebinde, gözlerimdeki, hüzünü, sevinci, hasreti okuyan Atlas’ım…

Sensiz geçen bu ilk avda, ben de ormanı okudum hatırın için…

Avı da, avcılığı da, karşı olmayı da, büyük geyikleri saklayan ormanı da,  edebiyatını da, yerleşik kültürlerde yaşlanıp acı çeken can dostu köpeklerine, dünya edebiyatında sinemasında binlerce örneği olduğu gibi; yaralı atlara sahipleri tarafından neden kurşun sıkıldığını da yazmak isterim bir gün…

Sana kurşun sıkmak şöyle dursun uyutmaya götürmeye kıyamadım, gözlerine bakamadım son yolculuğunda, bir zayıflık işte! Ama senin için…

Kuzey’in bir köyüne doğru yola koyulmuştum bile…

20141011_100020_resized

20141011_100529_resized

20141011_102958_resized

Rahat uyu!

Hikayeni yazma gücünü kendimde bulurum elbet bir gün…

IMG_0475

IMG_0469

IMG_0479

IMG_0474

mms_img2120834683_resized-2

Bu yazı A'nın gözüyle kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.